Rand van de toekomst

Zij loopt langzaam naar laag water,
waar de bodem als haaientanden
rotsige punten boven de vloeibare horizon uitsteekt
In de zwijgende spiegel
ziet ze dat haar weelderige haardos
zich als een mantel over de stenen tanden uitgespreidt

Zij kan de toekomst voorspellen,
de loop van de stroom verleggen,
maar dan moet ze op het granieten gebit van de bergbeek stappen,
en niet uitglijden op de groenmossige kiezen

Stap voor stap zet ze haar voeten op de gladde uitsteeksels
Ze voelt hoe het heldere, koele water haar enkels omsluit,
de angst dat de koude haar benevelt,
haar hart sneller doet kloppen,
en mistsluiers haar doen misstappen