vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Zeewals
Ik sta alleen op het strand
vroeg in de morgen
Tussen mijn tenen kleeft nat getijzand
Met mijn handen schep ik strandzand
en laat het als een zandloper tussen mijn vingers glijden
Aan mijn voeten groeit een hoopje ziltezand
steeds hoger
Als het tot aan mijn kin reikt,
leg ik mijn hoofd te rusten
en kijk naar het einde van de horizon
Een golf spoelt aan,
neemt mijn hoopje mee
Ik glimlach,
wetend dat niets blijft
maar alles terugkeert
in de tijdloze wals van zeewater
Ingezonden door
Paul Duyvesteyn
Geplaatst op
30-04-2025
Geef uw waardering
Op basis van 0 stemmen krijgt dit gedicht NAN van de 5 sterren.Tags
GetijReacties op ‘Zeewals’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
