Bril

Ik ben het zat hoe ze altijd door me heen kijken,
me regelmatig bespuwen, achteloos gebruiken
Met de onderkant van een blouse,
of erger nog, een trui,
word ik hardhandig drooggewreven,
ze laten sporen na met hun duimen

Altijd blijft er opgedroogd spuug aan de randen kleven,
waardoor mij helder zicht wordt ontnomen

En als ik eindelijk even rust krijg,
smijten ze me achteloos op tafel,
op een stoffig kleed
Het opstijgende stof beneemt me mijn helderheid,
vervaagt mijn blik

Ik staar naar een halflege kop koffie,
donkerbruine strepen sijpelen langs de rand
Ik hunker naar een zachte poetsdoek,
een tedere aanraking,
die me reinigt,
mijn glans herstelt,
mijn zicht weer verheldert