Fluisteringen van de tijd

De tijd is een zandloper die langzaam leegloopt,
woorden zijn zaden, diep geplant in het hart
Oude bomen fluisteren geheimen met de wind,
en wanneer hun bladeren op de bosgrond vallen,
vraagt de bodem die verhalen om verteld te worden

Vuurvliegjes vlechten een lichtkrans in de avond,
een sierlijk sieraad voor bloesems van de nacht
In de kolkende rivier dansen reflecties van sterren,
wild en vrij in het spel van het water
In de ochtend wordt een regenboog, aan de hemel geschilderd,
tovert hij dauwdruppels om tot goudklompjes