Echo's van Verloren Tijd

Gevuld met pijn en verdriet, Zoek ik in gesloten deuren. Een egoïst, zo noemt men mij, Omdat ik meer verlang dan enkel kleuren.

Hoe ver mijn gedachten ook dwalen, Mijn ziel keert terug naar vertrouwde geuren. Weken werden maanden, maanden eeuwen, Zoveel meer wilde ik doen, ontdekken en schreeuwen.

Toen ik eindelijk de moed vond om te beginnen, Werd ik verslonden door de leeuwen.

Hier in de namiddag staat het licht op mij te wachten,
Een fluistering aan mezelf, hoop om de brandende hel te verzachten.
Mijn laatste adem blaas ik uit,
Terwijl ik naar het leven kijk, geïllustreerd op mijn handen.
Hoewel ik zoveel rende achter rijkdom,
Word ik nu begraven als een arme.

Ik mis de tijd met mijn gezin,
De momenten van springen en lachen.
Hoe ik vroeg wat we gingen eten aan mijn moeder,
Toen ik moe werd van het wachten.

Hoe ik leerde fietsen en tekeningen bracht,
Hoe ik ooit kind was en alles om ons heen vergat.


Zakone,