Eerste zonnestraal

Hij houdt de eerste zonnestraal vast,
als een zwaard van zonlicht
Een tweesnijdend lemmet, dat in één flits,
rechtopstaande korenaren neermaait

Maar terwijl hij de kling vasthoudt,
voelt hij de ijzige adem van de dageraad,
die door zijn huid snijdt
dieper dan de zon ooit kan verwarmen
Wat heeft hij voor ogen,
de toekomst of de schaduw van alles wat verloren is
Hij voelt de koude dauw onder zijn voeten,
hoort stemmen van de doden,
meedrijven op de ochtendwind

Hij staat hier voor het eerst,
op deze plek op aarde,
van verre gereisd om precies hier
aan te komen
Zijn hart een mengeling van hoop en wanhoop,
in duizend stukken geweven
In het vale ochtendlicht kijkt hij om zich heen,
besluiteloos over waar hij moet beginnen

Wat gaat hij hier doen
Verbrande huizen herbouwen, om daklozen te huisvesten
Bruggen repareren, om gebombardeerde verbindingen te herstellen
Verwoesting opruimen, om ruimte te maken voor wederopbouw
Gewonden verzorgen, om hen hernieuwde hoop te bieden
Of jaagt hij slechts een lege belofte na

Hij heeft geen kameraden,
alleen een plunjezak vol gereedschap,
houwelen, hamers en spijkers,
zoals een visser met een tas, gevuld met oliejas, visserssjaal en visserssokken