vorige gedicht
vorige gedicht
Eiken erfenis
Een zwaar eiken tafel, dik generfd, verkleurd,
met karmozijn rode wijnvlekken besmeurd
Houten poten drukken diep in het tapijt,
zijn nerven gevuld met spinnige huismijt
Hij heeft menigmaal een volgeladen dis meegemaakt,
zo zwaar beladen dat hij nu verbogen is geraakt
Eenzaam staat hij de in tuinkamer, jaren ongebruikt
Vol met zielsbeelden en vergeten gesprekken beluikt
Ingezonden door
Paul Duyvesteyn
Geplaatst op
29-04-2025
Geef uw waardering
Op basis van 1 stemmen krijgt dit gedicht 1 van de 5 sterren.Tags
ErfenisReacties op ‘Eiken erfenis’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
