Wollige wolk

Ik zet een mahoniehouten ladder tegen een laaghangende wolk
Klim langzaam omhoog, mijn handen de stijlen omklemmend
Bij elke stap verdwijnt de trede onder mijn voeten,
alsof ik op lucht loop
Er doorheen kijkend zie ik de wereld
voortdurend vanuit een ander houten venster

Tijdens mijn klim verandert het leigrijze landschap van vorm
het lijkt op een schervig schaakbord
waarop alle stukken zijn omgevallen
Bijna boven aangekomen, voel ik hoe mijn hagelwitte haardos verdwijnt,
opgaat in de zachtheid van de wollige wolk