Stiltepad

Emmers vol vervuid water, langs de rand van de weg,
kilometers lang,
een sliert van onafgewassen schuld,
als langgerekte schaduwen op een stiltepad

Met lege ogen staren zij naar de grond,
iedereen loopt steunend op de schaduw van een emmer
Ze zoeken verloren woorden in het onpeilbare water,
maar raken verward door de zwaarte van hun voetstappen
Zij spreken niet, zij luisteren alleen naar de stilte,
Tot het water rimpelt door een overstrijkende windzucht