Woordeloos verbonden

Zij staat alleen,
het maakt niet uit
Zij spreekt een taal uit het bos,
woorden van gevallen bladeren

Zij vertrouwt op de dwarrelende wind,
die zand in de lucht blaast
Zij kan geen bomen verplaatsen
om het blauw van de hemel te voelen

Wanneer zij rust op haar bladerdek,
komt ze tot bezinning na woelige dromen
Ze kijkt tussen de bomen door,
op zoek naar een uitweg