Verloren

Een bospad wil mij laten verdwalen
Zijn stenige bodem strooit zand in mijn wimpers en ogen
Zuinig maanlicht twinkelt tussen de takken
en weerkaatst tegen mijn bezwete voorhoofd

Mijn gedachten dwalen af naar dagen toen er geen maan was,
en alleen duisternis mijn leidde
Ik zoek een antwoord op het waarom
Waarom ik de enige ben die het pad bewandel
en anderen langs de kant staan, hun handen in de zakken, hun hoofden gebogen