vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Houten paard
Op een verlaten straat van bobbelige stenen,
rolt een houten paard
Bij gebrek aan kracht hangen zijn manen van gerafeld touw slap,
en zijn strooien staart bungelt losjes
Midden op zijn rug,
diepe spijkergaten, volgelopen met regenwater,
de plek waar eens een trotse ruiter zat,
met opgeheven hoofd en een hermelijnen koningsmuts,
zijn ijzeren beenbeschermers met bladgoud belegd
Ingezonden door
Paul Duyvesteyn
Geplaatst op
16-04-2025
Geef uw waardering
Op basis van 0 stemmen krijgt dit gedicht NAN van de 5 sterren.Tags
PaardReacties op ‘Houten paard’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
