Kerklicht

Ik zit in een gebouw, een kerk
Het gebeier van klokken golft tussen gotische zuilen,
die met slanke armen de hemel omhelzen
Je ziet ze sidderen van eerbied,
wanneer zonnestralen de brandgeschilderde ramen verlichten,
en kleurenweelde in de ruimte strooien
Je voelt je nietig in deze onmetelijke ruimte,
die de lucht van buiten inademt

Als de laatste stralen door hoge vensters verdwijnen,
spant de duisternis een grijze sluier over het godsgebouw
Op het ritme van beiaardiers slagen,
vallen de gebeeldhouwde deuren met ijzerbeslag,
in hun vergroende, koperen sloten