vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Maanlicht
De nacht scheurt een zilveren sikkel uit de volle maan,
gebruikt het licht om een eenzame wandelaar de weg te wijzen,
in een weiland zonder paden,
zonder afbakening met paaltjes
De overgebleven maan werpt haar licht op het dorpsplein,
beeldhouwt van de waterpomp twee schaduwen,
een kleine naar het Oosten, een grote naar het Westen
In die schaduwen durft niemand zich te wagen
Ingezonden door
Paul Duyvesteyn
Geplaatst op
09-04-2025
Geef uw waardering
Op basis van 0 stemmen krijgt dit gedicht NAN van de 5 sterren.Tags
MaanReacties op ‘Maanlicht’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
