Sneeuwmus

Een twijgje buigt en breekt bijna af,
door het gewicht van een sneeuwmus,
hoog in de bergen genesteld,
met zijn bruine veren onzichtbaar tussen de kale takken

Hier boven is de wereld koud en kaal,
met zijn witte vlekken is hij deelgenoot van vallende sneeuwvlokken,
zich staande houdend in de dunne lucht en scherpe wind
In deze stilte vult zijn zang het dal, weerkaatsend tegen beijsde boomstammen

Hij is de winter zelve, verborgen tussen rotsen en kale bomen,
vertolker van eenzame kou