de vorige generatie

ze richtten hun blik
uitsluitend op winnaars
terwijl ze leefden
in het aneurysma van hun tijd
zij telden niet hun dagen meer
omdat het verleden
hen heeft overwoekerd
hun zaden zijn gesprongen
maakten hen onzichtbaar
ze waren als stoelen
die aangeschoven werden
of afgeschoven
al naar gelang
de goden dat bezworen
hun goden
het uitschot van hun denken
en op godes wenken
serveerden zij hun ziel
zonder heilig volk te zijn
dat hemelsbreed zijn doden
nog niet herkent.

met mijn handen vol nog
aan het leven
zag ik hun vredig sterven aan
hoe in het moede hoofd
het laatste smeulen werd gedoofd
zachtjes kalm en uitgeleden
zijn ze voor mij weg gegleden
zo ook wil ik slapen gaan
in het blauwe licht van sterren
waarom ben ik niet weggegaan
vannacht
naar de bedauwde groene velden
waar kinderen spelen
waar ik kan zien
wie ik ben
waar alle boze gedachten
versmelten tot hemelvaart
al het bange denken
alle donkere kleuren
die het hart verscheuren
een snipper eeuwigheid zo klein
er zal voor eeuwig de vorige
genratie zijn