vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Blauwe illusie
Mijn kleren tonen blauwe vlekken,
achtergelaten door een zee van linten
Zo liep ik verder, op weg naar het einde van het strand,
terwijl strandgangers ploeterden door blauwig zand,
in de vroege ochtend, kort na zonsopgang
Thuisgekomen bleek die kleurschakering een illusie,
een droombeeld geweven door ochtenddauw
De wereld om me heen was grijs,
maar in mijn hart bleef het hemelsblauw,
gevuld met herinneringen aan zee, lucht en zand
Ingezonden door
Paul Duyvesteyn
Geplaatst op
30-03-2025
Geef uw waardering
Op basis van 0 stemmen krijgt dit gedicht NAN van de 5 sterren.Tags
IllusieReacties op ‘Blauwe illusie ’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
