Deurmat

O deurmat, jij kent de geheimen van wie komen en gaan,
je draagt de zwaarte van hun voetstappen,
de schaduw van hun gang
Soms word je ruw behandeld, veracht,
maar toch blijf je stil en onbewogen liggen

In je vezels verzamel je onthullingen en ontberingen,
die zwellen van de kennis die je koestert
En als de regen de sporen van hun voeten wegspoelt,
straal je opnieuw in al je kleuren