de rouwkaart, met vriendelijke groet

probeer voor het laatst
haar naam te lezen
een jaartal een datum
van haar laatste adem
met daaronder nog wat namen
van de kinderen die er kwamen
dezelfden die nu dragen

ik zit gevuld met hartenpijn
amorf tot niets in staat
als een lichaam zonder leven
het liefste dat er was
ligt in de druppels
op het aanrechtblad
geknakt als haar benen
eens gestreeld door zomerzon
met zomerrok en wikkelhaar

ik zie een stille mist
in winterwaan
waar de tijd
zich naar binnen keert
zoals het licht terug gaat
naar vanwaar het kwam
en de aarde nog slaapt
in afwachting van
onze geliefden

even bestaan we niet meer
en zijn we onderdeel
van het ongrijpbare grijs
van de witte winternevel
als de stille zaterdag
in lijdenstijd
opgeslokt door de pijn
die ons niet verteert
maar aan zijn boezem
rusten laat

we drinken elkanders tranen
vul de enveloppe maar
met rouwzegels
sluiten ons verbijsteren
en liefhebben in
met vriendelijke groet