de zondag van mijn jeugd

de rustdag van god
alleen zijn vervangers
het zijn er miljoenen
werken zich in het zweet
en laten ons
zijn woorden knallen
een dominee bij heldere hemel
in de treurige keurigheid
van reformatorische kerkgangers
wanneer de schimmel spreekt
is er geen ruimte meer
tussen klok en klepel
ijzige sneeuw daalt over hun verhaal
of is het hun stof
tot spreken
met rooksignalen
bezweren zij de deemoed
in de kamers van de kinderen
een marmeren vinger wijst
mij aan als schuldige
daar staat de duivel achter
kniel addergebroed
of je wordt uitgespuugd
in het diepste vuur
mijn vader rookt
snurkt ’s middags op de bank
de put schenkt zijn bodem
aan de armzaligen
ik belandde naast een man
vroeg hem naar zijn naam
Jezus zei hij
dieper kan een mens niet zinken
dit is ons bloed
laat ons drinken

buiten speelden de kinderen
van heidenen en blasfemen