Het wonder van een glimlach

Het was je kersen rode glimlach
Die vlinderde naar mij, die me beademde
Opnieuw mijn hart liet slaan
Mijn bloed weer bloedrood kleurde
Er was dat hemelse, die sterrenregen in je ogen
Die me op slag van slag bracht, me deed duizelen
Het verleden wiste, waardoor de zon weer licht gaf
Het heden klaarde en ik alleen nog jou zag.

Jouw hart leerde me de bloesems te beminnen
Ik werd als speelse lentewind die beloofde en verblijdde
Jij was als fluisterend wiegend riet
Omdat je wind alleen kunt zien door 't neigen van het riet
Dat alleen maar fluisterend zingt door 't strelen van de wind
Kunnen we niet zonder elkaar!

Met jou, mijn onmisbare, onweerstaanbare magneet
Vind ik dromend het verloren noorden
Wacht daar een veilige haven, je onvergetelijke lach
Om eindelijk thuis te komen om nooit meer te verlaten.

Waarom zou ik dan nog dwalen
Waarom zou ik dan nog stenen eten
Als ik kan leven van de dauw, op tedere lippen
Die van jou!
'