als het eens jouw kind was

de ogen vol van narigheid
zijn huis en zijn omgeving kwijt
verdwaasd staart hij me aan

zo’n kind zou moeten spelen
blij lachen, zich vervelen
genieten van een kleinigheid

vanaf mijn scherm zijn vraag
help je me misschien vandaan
of denk je dat doet wel een ander

en als het nou eens jouw kind is
waarvoor je niet kon zorgen
stel je dan ook uit tot morgen

vol schuldgevoel scroll ik door
doe per giro een donatie
en denk hij kon hier wel slapen

mijn leven gaat dan gewoon door
maar hoe zal het hem gaan
in de rest van zijn bestaan

© Rita Arends