mist

een paar decastappen
dan houdt de wereld op
opgesloten in mijn kleine luchteiland
het zijdewollen dons kruipt in mijn hals
onder mijn trui
verderop de grote kastanje
weet ik
al zie hem niet
lusteloze druppels
weigeren van het stervend blad te vallen
nog even nog even
voor de grote reis begint
een waterig geklepel klinkt
van een verre onzichtbare toren
scherpe randen van het leven
lijken van fluweel
alles milder
de ziel kruipt langzamer dan tevoor
ik keer naar binnen
achter mijn eigen glazen
lijkt het of het niet zo erg is
het afval voor even uit het zicht
het wordt vandaag lastig
om slachtoffers te vinden
anders zo in overvloed
en overal
gelukkig zijn vandaag
ook de kerktorens verdwenen
de fallussen van goden
toch zou ik wensen
dat hoog boven mij
een hemel is
ik zie het niet
maar ik hoop het wel