zwaar papier

ik zit verdoofd heel doof te wezen
verblind heel blind te zijn
probeer voor het laatst
haar naam te lezen
de letters vervormd
door slagregens van pijn
het verleden groeit als een gezwel
je weet
dat het tenslotte dodelijk is
dan komt karton
dat mij naar elders brengt
het begraaft me anders
waar nog lighout blinkt
het licht nog brandt
gedragen door vele handen
zoals zij ook gedragen had
er kwamen wielen en zo meer
ze betraden de treden
met gewicht
en trachten hun treurnis
te verbergen
trainden elkaar
in tranen en troosten
maar we zijn een vliegenlijf
in het web van
verzekernezen en uitvaartlingen
maar ik
ik zit vooral verdoofd
heel doof te wezen
met voor mij
een dubbel gevouwen A-vier
je stond daar onomwonden
met hen die daar beneden stonden
ach het is zo’n zwaar papier