De kist

Ik wil een gedicht schrijven voor op jouw mooie kist, maar… als je nou een wist.
Eens wist hoeveel we jouw nu al missen, daar kan je je nog eens in vergissen.
Het enige wat ik wil zeggen is dat je nu mag rusten, en dat je het mooiste leven hebt gehad die je kon krijgen.
Het einde had veel later moeten komen, en veel mooier moeten zijn.
Maar als ik alle verhalen hoor, dan denk ik dat ik stoor.
Dat ik stoor om te zeggen dat je pijnlijk ging.
Je mag je rust met iedereen, en jij er midden in.
We zullen je allemaal heel erg missen, en met pijn in ons hart laten wij je gaan.
Maar in ons hart, daar zal je altijd blijven bestaan.