Weggegooide schoen

Hij ligt in de berm, een afgetrapte schoen,
versleten hak, veters verloren,
half verborgen in het overgroeiende gras
Geuren waaien om hem heen,
van verrotte vis en uitgelopen aardappels,
samen met de geur van verdort hout

Tussen de grassprieten kijkt hij in de verte,
ziet een tafel op zijn kant,
drie poten, een gebroken blad
Even verderop, een hoop flessen,
de helft daarvan al stuk

Een windvlaagje steelt alles uit zijn zicht,
alleen de geur blijft hangen,
maar het onzichtbare blijft als een echo zweven