vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Madeliefje
Zoals een zeegolf herhaaldelijk op het strand rolt,
en zich onzichtbaar terugtrekt,
zo wuiven jonge korenhalmen in het veld
Aan de rand groeit een madeliefje,
dat net boven het gewas uitsteekt,
meegolvend met het onrijpe rogge
Als de zon de avond streelt,
en de schemering zijn intrede doet,
sluit het madeliefje zijn bloemblaadjes,
om de warmte van de hemelse fakkel te bewaren
Ze wacht geduldig,
tot de eerste ochtendstraal haar omhelst,
ontvouwt haar bloemblaadjes,
schenkt de gekoesterde warmte aan het onrijpe graan,
en is opnieuw deelgenoot van het ruisende veldleven
Ingezonden door
Paul Duyvesteyn
Geplaatst op
12-10-2024
Geef uw waardering
Op basis van 0 stemmen krijgt dit gedicht NAN van de 5 sterren.Tags
KorenReacties op ‘Madeliefje’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
