Regendruppel

Een enkele traan van de hemel glijdt langs het kozijn,
blijft verbaasd liggen op de vensterbank,
onderweg opgehouden door houten uitsteeksels en verfresten
Eigenlijk had hij liever langs het raam zijn weg vervolgd,
dat was gladder, zonder obstakels

Nu hij daar ligt,
rust hij uit van zijn lange luchtreis,
bevreesd om van de rand te vallen,
op de grond uiteen te spatten
Maar als hij te lang blijft wachten,
zal de zon hem langzaam opslokken