Verloren sporen

Op het dorpsplein, rondom de pomp, op stenen banken gezeten,
een schare mensen, hetzelfde gekleed, met dezelfde schoenen
Op al hun gelijksoortige hoeden hebben ze een geel lintje,
om herkenbaar te blijven

Toen de dag aan zijn middagrust begon,
en de middagwind draaikolkjes van zand maakte,
stonden ze allen gelijktijdig op,
vulden hun waterflessen,
en bonden deze als een kangeroe om hun middel

Één voor één verdwenen ze onder de middagnevel,
Hun lintjes fladderden als laatste in de wind,
zwevende gele stipjes in de lucht
Hun voetstappen op het plein achterlatend

De nagelaten stappen overlegden wat te doen,
nu hun geluidsdragers,
kennelijk in het niets verdwaald zijn,
en hen voortijdig in stilte aan hun lot hebben overgelaten

Ze besloten op hun schreden terug te keren,
naar de hardstenen zitjes om daar te wachten,
ieder op hun eigen plek,
tot de middag verstreken is en de avond hen toedekt