Nachtbries

Verhuld blijft mijn duim onder een handschoen,
in het diepe woud, rustend op een boomstam
Geen dier dat mijn verwonding bemerkt,
terwijl mijn gewonde hand rust op mijn knie

Op een beukenboomtak, overhangend, zit een pimpelmees
Zijn blauwe kop, ogen donker als de nacht,
starend naar mijn gehavende hand
Voelt hij mijn onhandigheid met de hamer

De zon verschuilt zich achter groen uitspansel,
zijn schaduwen zijn een verband voor mijn pijn, die ik even kan vergeten
Zodra de nacht valt, zijn het de sterren die verlichting geven,
is het de nachtbries die mijn herstel versnelt