De schoen

De schoen verafschuwt zijn veter,
zijn rode tint en bolle vorm misnoegen hem
Wanneer ze strak worden aangetrokken,
schuren ze zijn verf,
kreukelen ze zijn lederen huid als oud papier

Ooit trokken ze zo strak,
dat hij een ijzeren oogje verloor,
alsof hij nu zonder ogen verder moet
Nu stapt hij erop, ongewenst
en ondergaat het ringetje een gedaantewisseling
Het wil niets meer met de schoen van doen te hebben

Hij verlangt naar de weide, het vrije veld,
waar hij zonder zorgen kan ronddolen,
zonder knellende, felgekleurde veters,
bevrijd van die verstikkende band,
met behoud van zijn glinsterende veteroogjes