Dode tak

Een dode tak ligt stil op de weg,
zo laag, afgebroken van de heg
Al dagen rust hij daar verlaten,
sinds ik zag hoe zagen hem verraadden

Waarom deze wrede natuurverstoring,
zo storend, deze landelijke ontwrichting,
Achteloos neergelegd op de weg,
waar niemand baat bij heeft, geen mens, geen heg.

Ik tilde hem op van de koude grond,
voordat hij verder gleed, een zwerver zonder mond
In een broodzak zachtjes neergelegd,
zodat niemand hem vertrapt, geen voet hem breekt