vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Stille waarnemer
Schuin afgezaagd, negentig centimeter hoog,
niet te gebruiken als tuintafel of zitplaats,
te hoog en te schuin,
Al jaren staat hij daar,
aan de zijkanten uitgeholde plekken,
een warme schuilplaats voor boktorren
Van opzij lijkt hij om te vallen,
van veraf een onbeduidend stompje,
bij regen kleurt hij donker zwart,
bij zonneschijn krijgt hij zijn vertrouwde grijze kleur
In de herfst bedekt met vergeelde bladeren,
In de winter gehuld in een deken van sneeuw
Hij blijft staan, onverstoorbaar,
een stille waarnemer van voorbijgaande seizoenen
Ingezonden door
Paul Duyvesteyn
Geplaatst op
02-10-2024
Geef uw waardering
Op basis van 0 stemmen krijgt dit gedicht NAN van de 5 sterren.Tags
BoomstronkReacties op ‘Stille waarnemer’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
