Ochtendroutine

Hij fietste naar school, de ochtenddauw nog fris
Leerde een hoofdstuk, zijn geest een open vizier
Liep daarna huiswaarts, de zon een lichtende schijf
Onderweg repeteerde hij, zijn kennis als een lied

Geen oog voor mens of natuur, slechts gedachten in de wind
Thuisgekomen legde hij zijn hoofd, op de tafel van hout
Zijn dromen zweefden, als bladeren in de herfst
Rust vond hij daar, in de stilte van zijn huis