Betoverende diadeem

Midden op straat ligt een diadeem,
precies onder een gelig schijnende lantaarn
In zijn diamantjes wordt het lantaarnlicht in een andere kleur weerspiegeld
Eens is hier een koningin langsgekomen,
die hem uit eerbied voor de natuur heeft neergelegd
Hij ligt er al jaren, ongeschonden, door niemand aangeraakt
Zelfs regen, sneeuw en wind mijden deze fonkelende tiara

Als mensen passeren, stappen ze er voorzichtig overheen
kijken nog even achterom om deze schoonheid in zich op te nemen Sommigen zien in de kristalletjes werkers met een zware last op hun rug,
anderen feeën met goudraden in hun hoofdtooi verweven,
weer anderen koning en koninginnen in brokaten mantels
Een enkeling ervaart het dromerige gevoel van vergane glorie

Alle mensen vertragen hun tred,
met in hun ogen de glans van het juweel gevangen
Ze hopen zelf eens zo'n pronkstuk te dragen,
en over een koninkrijk te heersen
Hun gedachten dwalen af naar pracht en praal,
nog steeds naar het verleden starend, met een sprankje magie in hun hart