Verlaten tafel

De tafel heeft al die tijd zonder gezelschap gestaan,
zelfs geen achtergelaten glas wijn
Hij staat daar in het grasveld, verlaten,
door ieder ander de rug toegekeerd
Langzaam raakt hij bedekt met mos

De horizon roept de zon achter zich, schaduwen vergrijzen het hout
Zijn poten verdwijnen steeds dieper in het omarmende gras
Toch blijft hij geduldig wachten, stil,
op een teken van leven,
vol van herinneringen zoals het ooit was