Omhoog

Tegen de rotswand schuif ik een ladder uit,
ik leun er met mijn rug tegenaan,
mijn hakken haken achter de treden,
en langzaam klim ik achteruit, naar boven

Mijn hoofd, anders gewend omhoog te kijken,
buigt nu naar beneden, richting aarde
Langzaam vervaagt alles onder me,
mijn fiets, die ik tegen de rots had gezet,
zie ik nog net, als een vage schim

Het zadel, vochtig van mijn tocht,
van de last van de ladder op mijn schouder,
van het zweet dat langs mijn nek loopt,
glanst in het bleke licht

De lucht verraadt de kilte,
mijn adem draagt het gewicht van de klim,
mijn vingertoppen tintelen zacht
De wind streelt mijn gezicht,
langs de treden, langs mijn wangen

Ik hoor het geritsel van bladeren,
een fluistering, bijna onhoorbaar,
die me aanspoort door te gaan,
omhoog, naar een oneindig blauwe hemel,
waaronder de wereld langzaam verdwijnt