vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Verlaten schoen
Een verlaten schoen langs de kant van de weg,
vermoeid van het dragen van de zware last
Altijd ondankbaar onderaan de trap,
of in een kast gesmeten
Nu zijn zolen versleten zijn, zijn veters gebroken,
hoeft hij niet meer, mag hij drogen in de zon,
of rafelen en scheuren in de regen,
onder onverschillige blikken van voorbijgangers,
totdat hij door opgroeiend gras aan het oog is ontrokken
Ingezonden door
Paul Duyvesteyn
Geplaatst op
13-09-2024
Geef uw waardering
Op basis van 0 stemmen krijgt dit gedicht NAN van de 5 sterren.Tags
SchoenReacties op ‘Verlaten schoen’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
