Schaduwstad

Ik dwaal met een afgehakt hoofd door stille straten,
bij de eerste zijstraat laat ik het achter op de stoep,
strijk zijn haren nog eenmaal glad,
en vervolg mijn weg naar het stenen gebouw,
met rode bakstenen en afgebladderde kozijnen

De lucht hangt zwaar en donker, de avond sluipt naderbij,
mijn schaduwen vervormen op de muren van vergeten huizen,
het gefluister van verbaasde bewoners volgt me,
in de aanzwellende stilte van de verlaten straat,
waar geen enkele ziel durft te ademen