Nieuwe reis

Een houten, eenleunig bruggetje overspant een kronkelend watertje in het dorpspark,
zoals elk waterstroompje zijn weg zoekt naar het laagste punt,
even blijft liggen, op voldoende aanvoer wacht,
en dan zijn weg vervolgt.

Op de leuning ligt een zandkorreltje,
dat door een zwiepend takje is omgedraaid,
met zijn grijzige kant naar boven.
Zodra de eerste zonnestralen het korreltje bereiken,
kleurt hij lichtroze

Als de morgenwind aanzet, wordt hij meegenomen,
om en om wentelend,
dan weer verlicht, dan weer verdonkerd
Uiteindelijk belandt hij op een bedauwd takje van een dennenboom,
probeert daar zijn evenwicht te bewaren

Naast hem rust een ander korreltje,
even klein, even licht
Samen wachten ze op de volgende bries,
die hen weer zal meenemen,
op een nieuwe reis