Rust

Ze beweegt tussen de slanke stammen van naaldbomen,
volgt de paden die langs de weilanden slingeren,
waar schaduwen sluimeren onder graspluimen
Een enkele vogel tuurt naar de aarde,
zijn vleugels weerspiegelen in een verse regenplas

In het blauw reiken kale takken omhoog,
omringd door de zoete geur van hout en dennen
Hier vindt ze de rust die haar elders ontglipt,
hier ontdekt ze de natuur, ooit verdreven door de stad

De regen slijpt de aarde en de sneeuw legt een verstikkende deken
Ze kan zich niet onttrekken aan de geur van de aarde,
aan alles wat de grond bedekt
Ze wil de geheimen van de natuur ontrafelen en meedragen,
de dagelijkse sleur van zich afwerpen

In het spaarzame licht dat haar omhult,
zoekt ze naar houvast,
tussen de dunne, hars brakende stammetjes
Ze verschuilt zich onder een deken van naalden,
in de hoop dat deze doorschijnende duisternis haar ziel verwarmt