Snelle snavel

Ik voel me thuis onder de grond,
waar wortels fluisteren en stilte mij omarmt
Mijn gangen kronkelen in alle richtingen,
voor een vreemde een eindeloos doolhof
Ik laat zand en klei door mijn keel stromen,
doe de aarde ademen en ruim verstikkend afval op

Zodra de aarde opdroogt, steek ik mijn kop in de buitenlucht
Soms voel ik de aarde beven in kleine schokjes,
daar huiver ik van
Soms voel ik de dreiging van regen naderen
en vrees ik door water verzwolgen te worden

Kom ik boven, dan vang ik zachte trillingen van merelpootjes op
Als ik niet oplet, word ik met een snelle snavel uit de grond getrokken