De eindeloze reis

De stoomtrein raast voort, zonder doel,
zijn ronddraaiende wielen schuren over het ijzeren spoor
Niemand weet waarheen of waarom,
slechts de eindeloze rails voor hem uitgestrekt

Hij kwam vanuit de verte,
en is op weg naar de einder,
een spoor van rook achterlatend,
rook die langzaam in ijlte vervliegt

De eentonigheid van de reis is een overgave,
een overgave aan al wat is
Geen stations om te pauzeren,
alleen een stenige ondergrond,
die zich oneindig uitstrekt

Zijn immense gewicht buigt de rails,
een tweede tocht onmogelijk makend
Hij snelt door het vermoeide landschap,
vol leegte, geen bomen, geen groen, alleen steen

Schemering of daglicht doet er niet toe,
alleen de pijn van een rit zonder eind
De trein raast door, onvermoeibaar, eindeloos