vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Vruchtbare grond
Toen eens de aarde vruchtbaar was,
het geboortekanaal van gewassen,
zwaait nu onvruchtbaarheid de scepter,
een kale, dorre vlakte,
slechts bestemd om door de zon te worden opgewarmd
Doch eens in een stille nacht,
waaide een zachte, warme bries,
ontlook een enkel zaadje, hoopvol en teer,
met verlangens naar vruchtbare grond,
dromend van een weelderige groene oase,
rijk aan leven, zonneschijn en toekoms
Ingezonden door
Paul Duyvesteyn
Geplaatst op
23-08-2024
Geef uw waardering
Op basis van 0 stemmen krijgt dit gedicht NAN van de 5 sterren.Tags
BezinningReacties op ‘Vruchtbare grond ’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
