vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Afschaduwing
In de verte vervaagt een schaduw,
opgeslokt door het vroege licht van de dag,
een trilling in de zwoele, ochtendlijke lucht achterlatend
Op het verlaten buurtplein stroomt langzaam een menigte bijeen,
hun adem even vastgehouden,
terwijl ze deze afschaduwing ervaren
Eenmaal vervlogen, snelt een ieder weg,
maar het standbeeld blijft,
onveranderlijk de horizon in zijn ogen houden,
onverstoord door voetstappen of stemmen
Nu ligt het plein stil en desolaat in de dieprode dageraad,
enkel enkele mussen huppen van kruimel naar kruimel,
achteloos door de verdwenen meute achtergelaten
Reacties op ‘Afschaduwing’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
