Verstilde straat

Hier zijn bomen die voorover hangen,
zoals een oude man zijn hoofd laat zakken
Met hun ontbladerde, verdroogde takken,
werpen zij een skeletachtige schaduw op de lege straat

De stemmen van de stenen zijn verstomd,
voor altijd door voetstappen bedolven
Waar zijn alle verhalen gebleven,
in hun stenen hart gevangen

Het doet er niet meer toe of de weg zijn einde kent.
Zelfs het witte zand tussen de stenen
heeft een andere weg gekozen,
wachtend op een nieuw begin

De eens zo strak aangelegde weg vertoont scheuren en gaten
Kleine plasjes regenwater zijn nog de laatste glinsteringen
Alleen 's nachts, als de donkerte haar deken spreidt
is dit verval aan het oog ontrokken