Esdoornblaadje

Temidden van een stille zijweg ligt een esdoornblaadje,
zachtjes door de wind neergelegd,
met zijn ranke steeltje noordwaarts gericht
Zoals het daar rust, doet het denken aan een scheepskompas,
dat vastberaden de koers van de wind volgt
In de diepte van zijn verkerfde nerven schuilen kleine spinnetjes
Hun krioelende dans doet het blaadje zachtjes wiegen,
waardoor het in alle richtingen lijkt te kunnen draaien

Het is verwonderlijk dat geen voet het blaadje heeft geraakt,
alsof zijn rust aldoor is gerespecteerd
Sinds het moment dat het op straat is neergedaald,
ligt het daar onaangeroerd, ongeschonden in stilte bewaard,
alleen door droogte wat omgekruld,
waardoor de mijtjes zich onafgebroken in schaduw koesteren