Stapel stenen

Midden op het stadsplein ligt een kleine berg van stenen,
rond, glad, en rood als vers bloed,
glanzend in het maanlicht
Elke nacht, stil en donker, komt er een steen bij
Wanneer de stapel bij zonsondergang hoger reikt
dan de toren van het stadhuis,
verdwijnt hij plots, alsof hij nooit bestond

Niemand zag ooit wie de stenen bracht,
niemand zag wie ze wegnam

Op regenachtige dagen blijft de stapel onaangeroerd,
zijn broze evenwicht verstoord
Maar bij dageraad, is het geen rode, maar een grijze steen,
die de balans voorzichtig herstelt

Als de regen aanhoudt, wordt de voorraad niet langer rood,
maar grijs, zoals de tegels van het plein
De stapel, eens zo opvallend,
verdwijnt dan bijna volledig in zijn omgeving