Tafellaken

Het linnen tafellaken met dof vergeelde bloemen
ligt half opgevouwen op de koude vloer,
verhalen uit feestelijke tijden mummelend
Laatste kruimels en wijnvlekken verschuilen zich in de schaduwen van vergane dagen
Eens het sieraad van de tafel,
nu slechts een voetlap van een voorbij verleden

Niemand die het laken nog een tweede blik waardig keurt,
slechts stof dat hem wacht,
stil eerbetoon aan vergeten festiviteiten
Sommigen trappen er achteloos op,
alsof het een deel van het vloerkleed is,
zijn vroegere pracht negerend