Ochtendserenade

Op een kromgetrokken houten tafeltje langs de oever van de Tiber
danst een geurig kelkje warme espresso
Donkere wolkjes kringelen teder in het nevelige ochtendlicht
en strelen de neus van de dromerige vreemdelinge,
spoelen langzaam haar slaperigheid weg,
in harmonie met de zachte stroming van het rivierwater
In de diepte van haar zwarte espresso
dwarrelen nog vaag haar late ochtenddromen,
terwijl zijn warme stenen omhulsel
een kleurrijke schildering vertelt van de Ponte Milvio

Op het tafeltje ligt naast het kopje een notenschrift,
vol muzikale geheimen
Elke ochtend voegt zij enkele noten toe aan haar compositie,
ze werkt immers aan de creatie van een meerstemmige opera
Regelmatig verschijnt een goudhaantje uit het struikgewas
en nestelt zich op een van de muzieknoten,
een schaduwtje op haar schrift werpend,
geduldig wachtend totdat zij haar dagelijkse slok
uit het dampende kopje heeft genuttigd